Page 127

۱۲۶ درت تکیه گاه وضیع و شریف حریمیت پناه صغیر و کبیر خاطوار خلقت خلایق با من ز انوار فضلت جهان مستنیر تن بد سگالان تیغت دو نیم سر دشمنان در کمندت اسیر به پیش تف تیغت اعداش بش بجنب کفت بحر عمان غدیر کهی سیر باران ابر کھان چو غربال سازی عدو را به تیر ز نوک خدنگت بروز مصاف زبرق سنانت کهی دار و گیر دل مفسدان پر ز خون چون انار رخ حاسدان زرد تر از زریر خدنگت چنان بگذرد از عد و که سوزن بیاید برون از حریر سنان تو در سینه دشمنان بود همچو قول پدر دلپذیر خدنگت بود در دل بد سگال چو عشق رخ مهوشان جایگیر عدوی کج اندیش بدخواه تو اگر عیب تست خود اندر خبیش بصد پرده پوشد بسان پیاز به پیشت برهنه بود همچو سیر بدر پای ان دست و تیغ و سنانک چو ماهی و مار است در آبگیر بروی زره روز میدان جنگ نشیند خدنگت بجای تغیر ز بس محش کار زار تو دید عدویت گرفتار درد زیر اگر برق فکرت شود جلوه گر گریزد شباشب سیاهی زقیر و گر حکم رجعت کند امر تو جوانی پس آید در اغوش پیر زنامت دنا ئم شود پر کلاب ز وصفت شود ما دام عبیر کبوتر نهد پای بر پشت باز بزیر سر آهو کند دست شیر قصیده در مدح ناصرالدین شاه فرمود ریختم از دست هجرت بیگر خون برزمین از سر شکم چون پر طاوس تنگین شد امین حیرت القا بر دیوانا بلکنه