Page 108

جوماه روی توبندیده ام فرما بر آورده کرمای نمود ماهی وار چونگرد سینه بی ارد داروت دلش چونا وک شست ار کشا دیار بوسف ناوکت از چرخ هفتمین کیوان زبانش ار پی او از زور و واز کار بیامداز کمان و ناو کش منصور گیر بدیده اش بنهام زشوق تا سوفار ریاض دل چو بکریم خرمی خوردن گہی ز سرخوشی پاکلرخان ان کلزار همین خرس است کجانیکو حمائم سو کبار حوی کویی در کل نکوی کماز چو بوی کل بخبشا هوا یهم ابر غم برابر انچه که دارم هوای کوی تویار ز بسکه درد تو دارم روی حره ام بخم مزار بار شدم از غمت سجان بیزار من از هوای خست با جها ستیزه م خیال روی تو دارم چه میدی ازار چورعذار مه سن دویده موی سراید چو بوی ساربد ینی ابر طاحبان شب تار بسان مردم مور د مید مرا زرشک موی خط خوب آن نفقه عدار به پیش جاش نوی کل اگر کویم رشک کل خُش آزار میکند چون خار ورز چو بر سن او با د سبز ناگاه بحق که بدرش از چهار سو سدار آر زعلق او سخنی کو یم ار بگوش چمن زخشن رشک شود سرخ سوی آمار سیم علق در بر است کان خورشومی شکنه غنچه دمدارد غش دامن خار نه بوی کل رشیم بمار با شد آن زکل شکفته ترت کو یم ای پری رخسار در یز نیکت نهادی که با د خوی خوشش به بوزباد بهاری همیر د دستار اگر جاک جنانش که از شرف دار هزار مرجه عزت زگو هر شهوار به سب آب بجار ار به و وصف کنم بجای موج عرق سبر در وی بحار زپیش تیری خش نگر بجنب نمین که خیر سا یه تیش کجاست جای فرار عجب صفت مجلس من بخت من کد اوست اک ملک دمدار و مرد بار کینه براو دوار بد چون شیر کارزار امد زمیغ تین کیند ان اندوه بر ارد نه من بان کو یم که ان شیر کوی شوی و هم می نپزی چوی کار زار امد هواسم حمت زان کوی چنان بوی شمیم اورد که بوی نام او تم حبهال فدای کار زار امد کوی کوی ای بادام با خوی می فدای کار زار امد فتد بزمی که در ان سر مداب کار زارمدا مارنگ نازش که در ان سربلند کار زار امد پیش یل قد زینجا خوی حق جا کجا اورد سر بخت خوش کر د خون کو خوی بکوی کو ی ای باد ام به بوی می فدای کار زار امد با خوی می فدای کار زار امد بکوی کو ی ای باد ام