Page image — the source of record
Machine transcription
۶۹
حروف بیان
حروفی است که در آخر اسم ، یا جمله می آید، و بیان مبین بر امیکند چون (چه)
دا خبره چه ته وائی زری نه منم
این سخن را که تو میگوئی من باور نه میکنم
عمر چه په کوڅو کښ گوزی زه نه گوزم
عمر که در کوچه ها میگردد من نه میگردم
دا هلک چه و ینی زما ورور دی
این پسر را که می بینی برادر من است
کمال ، چه څوک زده کی قوم به پیری
کمال را که کسی یاد گیرد، قوم را جهت میکند
تا که نه و لیدم چه تلم مه می پوپز دۀ
تو اگر مرا دیدی که میرفتم مرا نه مان
ما که ته ولید چه سبق دنه وایه وهم دی
من اگر ترا دیدم که سبق نه میخواندی ترا میزنم
حروف قسم
حروفی است که در جمله هائی قسمیه می آید - چون (په - بو ؤ-)
په خدای چه سعی و ندی که مطلبته و رسی
قسم به خدا که سعی نه کنی اگر بمطلب برسی
په خدای چه سلام ټینگ نہ کی کہ ترقی و وینی
قسم بخدا که اسلام را محکم نه کنی اگر ترقی را بینی
په خدا که دی دروغ و یل که عزت پیدا کی
قسم به خدا که دروغ میگفتی اگر عزت پیدا کنی
خدای برو که ویښ نه سو چه پامال سے
قسم بخدا اگر بیدار نشدی پامال می شوی
خدای بو که د ازار کاوه که لویی سے
قسم بخدا اگر آزار میکردی کلان نمی شوی
خدای بو که دی پر بینم و م
قسم به خدا اگر ترا بمانم
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.