Page image — the source of record
Machine transcription
۴۹
جمع مذکر: که موږ بډایان وای و تاستی به موڅه درکړی وای
اگر ما توانگر میبودیم بشما چیزی میدادیم
جمع مونث: که موږ بډایانی وای تاستی به موڅه درکړی وای
اگر ما توانگر میبودیم بشما چیزی میدادیم
ماضی احتمالی یا شکیه
ماضی شکیه در حالت لازمی از اسم صفت و در حالت متعدی از اسم مفعول باصل
فعل ساخته میشود و در آخر آنها علامات ذیل می آورند برای واحد و جمع غایب
مذکر و مونث (به وی) یعنی (باشد، باشند) برای واحد مخاطب مذکر و مونث
(به یی) یعنی (باشی) و برای جمع مخاطب (به یاست، به وی، به وام
، به یی) یعنی (باشید) و برای واحد متکلم مذکر و مونث (به وم) یا (به یم)
(باشم) و برای جمع متکلم (به وو) یا (به یو) یعنی (باشیم) مثلاً از مصدر
تلل لازمی تللی به وی و از وهل متعدی وهل سوی به وی .
غائب
واحد مذکر: اسلم به مکتب ته تللی وی | اسلم به مکتب رفته باشد
واحد مونث: زما خور به کور ته تللی وی | خواهرم بخانه رفته باشد
جمع مذکر: دوی به بازار ته راغلی وی | آنها به بازار آمده باشند
جمع مونث: ښځی به کښینستلی وی | زنها نشسته باشند
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.