Page 672

صحیفه ٦٦٥ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد سوم بود به امدادم شتاب نمود ! در همانحال سکرات الموت خود چشمم بدریا افتاده دو نفر قایقچی خود مانرا دیدم که در میان چنبرهای رابری که از واپور برای شان انداخته شده بود درامده بودند ، و دو نفر دیگرشان هنوز در روی موجها بشنآوری دوام داشتند و خود را بچنبر رسانیده نتوا نسته بودند . از قایق اثری هم در بحر نبود ! . . . در اثنائیکه عبود بگرفتن بازویم ، و کشیدنم از بحر کوشش مینمود يك موج بزرگی از زیر پایم آماسیدن گرفته تا به قدمه های پنجم و ششم واپور بالا برامد که شدت برخاستن موج بقوت تمام مرا بر قدمه زینه واپور پرتاب نموده و پیشانیم را بشدت غیر اختیاری بدیوار واپور زده از شدت درد ، و هیجان و اضطراب فوق العاده از خود در گذشته بیهوش افتادم ! . . . . . وقتی که بهوش آمدم خود را در يك اوثاق زیرین قومانده بريك فرش خوابگاهی افتاده یافتم . اول چون چشمم باز شد برسیمای مردانه جسورانه کپتان عبود افتاد که با قاشق در دهنم دوا میریخت . اول سخنی که از دهنم برامد این بود : « الحمد لله ! تشکر میکنم کپتان عبود ! زود خبر بدهید که رفقای ما رهائی یافتند ؟ » گفت — بلی الحمد لله ! خود را چسان می یابید یا حضرت البیگ ؟ گفتم — بجزيك سستی اعضا و ناتوانی قوادیگر ناگواری در طبیعتم نمیبینم . گفت — خیر است. این سستی و رخاوت از رفتن خون بسیار است . گفتم — آیا بسیار خون ضایع کرده ام؟ چرا که من از خود خبر ندارم که بعد از غرق شدنم چه پیش آمده است ؟ گفت — شما غرق نشدید موج شمارا بر زینه واپور انداخت به تعجب افتاده گفتم : — آیا من در بحر غرق نشدم، و شما مرا از بحر بیرون نکشیده اید ؟ حالا تکه