Page 221

صحیفه ٢١٤ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد دوم که از ارباب رتب ممتاز است نیز با ما نشسته از لوازمات مهما نداری لحظه فرو گذاری نمیکرد . درین اثنا که دو ساعت بشام مانده بود حضرت پدر فرمود: - ما و تو هم عجب بیوفا مردمی هستیم ! گفتم - ندانستم پدر ؟ آیا چه مراد میفرمایند ؟ فرمودند - آیا مادیگر رفیقی نداشتیم ؟ گفتم - ها ! ابو محی الدین ! فرمودند - بلی ، آن بیچاره را سراسر فراموش کردیم . همین دم بر خاسته برو ، عرابه هم حاضر ایستاده است . هم يك تلگرافی بشام میکنی که آن بیچاره ها خاطر جمع شوند ، و هم ابو محی الدین را گرفته با خود می آوری . سمعاً و طاعتهً گفته برخاستم ، و در عرابه نشسته عرابه چی را برفتن كمرك استانبول امر نمودم . عرابه چی اسپهای خود را که خوب دم شان راست شده بود قمچین کرده از جاده عالی نشان طاش برجاده (عقارات همایون) كه يك جاده بسیار با شوكت و هیبتی میباشد ، و ازدو طرف با عمارات بهم متصل يك رنگ و يك نسق که از همدگر هیچ فرق عمارات آن نمیشود فرو آمده در (بشکطاش) که از محله های معتبر است، و از پیش روی سرای شوکت احتوای (طولمه باغچه) که تعریف آن در فصل مخصوصش بیان خواهد شد، و جاده بزرگ تراموای بر (قباطاش)، و (طوپخانه) و بازار (غلطه) ، و جسر جدید را مرور نموده بر (امین اوکی) به كمرك استانبول آمدم که این مسافه بیشتر از چهل دقیقه يك مسافه ایست . از عرابه فرو آمده داخل دارۀ كمرك و ازا نجا به ريخنم آمدم . ابو محی الدین بیچاره را در جایی که گذاشته بودم یافتم که بر بکسها و بستره ها