Page 194

صحیفه ۱۸۷ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد اول هیم دیدیابی! گفتم - ما دام! به اینقدر توجه و التفات شما هیچ لیاقت ندارم. نمیدانم بچه زبان عرض شکرگذاری و منت داری خود را ادا نمایم. هر دقیقه که از سلانيك به اینطرف با شما گذرانیده ام مقابل همه عمر گذشته خود میدانم، و هر نفسی که از هوای محیطۂ که بوجود سیمین نازنین شما تماس میکند و من آنرا در دل و جگر خود فرو میبرم چنان میپندارم که حیات ابدیرا مالك میشوم! و چون ... ... مادام، سخن مرا قطع کرده بيك جلوۀ دل آشوبی گفت : - بس کن ازینقدر مبالغات شاعرانه! جان من داری راست بگو ترا چه رقم حسن پسند می آید؟ من، چنانچه يك نقاشی برای تصویر کشی بروی شخصی که تصویر آنرا میگیرد متوجه شود همچنان يك وضعیتی گرفته، وجمیع اوصافیکه درمو، وابرو، ورو، وچشم، ومژگان، ودهن، ولب، وزنخدان، وغبغب، وگردن، و بدن خود مادام ماری سراسر دلبری که صانع حقیقی بکمال اتقان دران تصنیع فرموده یگان یگان بیان کرده گفتم : - این است محبوبه بدیعه که من می پسندم، وحیات خود را برای يك ناز و ادا، وعشوه وغمزه جانفزایش که تصویر و تعریف آن بزبان بیان نمیشود در هر لحظه بفدا کردن حاضرم . مادام، بيك ناز و ادای جلوه پیرائی از چوکی خود برخواسته، و خرامان خرامان به پیش آئینه قد نمای دالان رفته، وبيك حس غرو ری جمال با کمال خود را سراپا تماشا کرده، مغرورانه، وغضوبانه، ولی ضمناً لطفکارانه يك نگاهی بسوی من که برپا ایستاده و از عقب مادام به آنسوی میز آمده بودم انداخته گفت :