Page 195

کتاب الاقرار ١٩٠ الباب الحادي عشر في اقرار الرجل بما وصل الى يده من رجل لآخر واقراره بعين من لغيره باب یازدهم ثابت است در حکم اقرار کردن مردی برای دیگری بچیزی که رسیده باشد بدست او از جانب مردی و در بیان حکم اقرار او برای دیگری با نچیزیکه او راست برد دیگری اذا قال دفع الي هذا فلان وهي لفلان آخر فان اقر الدافع انها مملوكة للثاني و ادعى الاذن بالدفع من جهته وصدقه الثاني فيريد فع المقر الى ايهما شاء وان كذبه الثاني في الامر لا يدفع الى الدافع ولا يضمن المقر للدافع شيئاً واما اذا ادعى كل واحد منهما الملك لنفسه فهو للدافع ولا يضمن للثاني فاذا دفعها الى الدافع برئ مالكها او غير مالك كذا في محيط السرخسي (عالمگيري) اگر شخصی گفت که داده بمن این هزار درم را فلان و این هزار درم مر فلان دیگر است پس اگر اقرار کرد انشخص دهنده که آن درمها ملک شخص دوم است و دعوی کرد که از جانب آنشخص دوم اذن شده بود بمن بدادن این هزار درم با قرار کننده و راستگوئی انشخص دوم او را در اذن کردن خود در اینصورت بدهد اقرار کننده آن هزار درم را بهر کدام ایشان که بخواهد و اگر دروغگوی کرد او را شخص دوم در امر کردن خود بآن در اینصورت ندهد اقرار کننده آن هزار درم را بآن شخص دهنده و تاوان ده نمیشود اقرار کننده برای دهنده بهیچ چیز را و اما اگر دعوی کرد هر کدام از دهنده و انشخص دوم ملک آن هزار درم را برای خود پس آن درمها مر دهنده راست و تاوان ده نمیشود برای انشخص دوم چیزیرا و اگر اقرار کننده رد کرد آن هزار درم را بدهنده خلاص میشود آن اقرار کننده خواه آن دهنده مالک آن درمها باشد یا مالک آنها نباشد همچنین ذکر شده است در کتاب محیط سرخسی در رجل في يديه الف درهم قال هذا لفلان مسئله دفع الیه الف درهم الخ