Page 196

کتاب الاقرار لفلان و هو کان دفعها الی فلان فان اقرالدافع ان الالف لفلان و هو کان مامورا من جهته بالدفع الی المقر فان الالف یکون للاول وان انکرالدافع ذلک کله و ادعی انما این لنفسه دفع الی الاول دون الثانی و هل یضمن للثانی ان دفع بغیر قضاء یضمن بعد ان یستحلف الثانی بالله ما کنت مامورا بالدفع من جهته للاول فحلف واما اذا نکل فلا یضمن للثانی شیا و اما اذا دفع بقضاء علی قول ابی یوسف رحمه الله تعالی لا یضمن و علی قول محمد رح یضمن کذا فی المحیط (عالمگیری) در دست مردی ہزار درم بود گفت که این ہزار درم مر فلانر است و ان فلان داده بود آنرا بفلان پس اگر اقرار کرد آن دهنده باینکہ آں هزار درم مر فلانرا است و من امر کرده شده بودم از طرف او بدادن آن هزار درم باقرار کنندہ پس بدرستیکہ آن ہزار درم مر شخص اول را میشود و اگر منکر شد آن دہندہ ازیں ہمہ و دعوی کل آن ہزار درم را برای خود مد ها قرار کننده آنرا بشخص اول نہ بدہندہ و آیا تاوان دہ میشود آن ہزار درم را برای شخص دوم یانہ اگر داده بود آنرا بشخص اول بدون حکم قاضی تاوان ده میشود بعد از انکه سوگند داده شود شخص دوم را باینکه بحدا سوگند که امرکرده شده نبودم بیادن آن درمها از طرف آنشخص اول و او سوگند کند اما اگر وی منع بیارد از سوگند پس تاوان ده نمیشود انرا کننده برای آنشخص دوم هیچ چیز را و اما اگر اقرار کننده داده باشد آن ہزار درم را بشخص اول حکم قاضی پس بنابر قول امام ابو یوسف رح تاوان ده نمیشود هیچ چیز را برای شخص دوم و بنا بقول امام محمد رح تاوان دہ میشود همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط رجل في يده امته فقال هي استود عیھا ثم قال فی المجلس او دیعتی ابو محمد الله تضمن للاول كذا فى محيط السرخسی ۲۳ عالمگیری) در دست مردی کنیزی بود و گفت که این کنیز مر فلانراست امانت نهاده است این را نزدمن