Page 19

جلد پنجم ۱۴ کتاب الاقرار او قبلی هو ودیعة و وصل صدق وان فصل لا يصدق واقرضنى كذالك واستقرضت لا وليس هذا براء عن الدين والامانة هدايه نتایج و در مختار و بحر رايق ) اینقول اقرار کننده که بر من یا بر جانب من حق فلان است قرار بدین است پس اگر شخص گفت که فلانرا بر من یا بجانب من اینقدر است پس تحقیق که اقرار کرد بدین و اگر اقرار کننده درین قول خود که بر من یا بجانب من اینقدرست گفت که انچیز اقرار کرده شده ودیعت است و اینقول دوم خود را پیوست گفته بود با قرار اول خود راستگوی کرده میشود و اگر جدا ازان گفته بود راستگوی کرده نمیشود و باینقول او که فلان مرا اینقدر قرض داده است لازم میشود براو و باینقول که اینقدر قرض خواستم از فلان چیزی بر او لازم نمیشود و اینقول او که مرا بجانب فلان حقی نیست ابراء است از دین و امانت وفي فتاوی النسفي اذا قا مرا بفلان در هم دادنی است قال لا یلزمه شئى ما لم يقل هو على او في رقبتي او في ذمتي و هو دین واجب وحق لازم كذا فى الظهيرية (عالمكيرى) وذكر الصد الشهيد في الصفر انه ينبغي ان يكون اقرارا لحكم العرف ( ابو المكارم) در فتاوای نسفی رحم آورده است که اگر شخصی گفت که مرا بفلان ده در هم دادنی است لازم نشود برا قرار کننده هیچ چیزی تا که نگفته باشد که آنده ما لازم است بر من و یا در رقبه من است و یا در ذمه من است و یا آن در همها دین واجب است و یا حق لازم است همچنین ذکر کرده شده است در کتاب ظهیریه و ذکر کرده امام صدر شهید رح در کتاب صغری که میشاید که این قول مذکور اول اقرار شود بحکم عرف عنده في بيتي في صندوقتي في كيسي مانه (كنز) فلو قال عندى او معى او في بيتي او كيسي وفي صندوقي فهو اقرار بالامانة في يده (هدایه) اینقول اقرار کننده که نزد من یا با من یا در خانه من یا در صندوق من یا در کیسه من اقرار امانت است فائده اینکه بگوید که مرا بفلان ده در هم دادنی است فائده دربیان الفاظی که اقرار با مانت است بس اگر شخصی