Page 20

جلد پنجم ۱۵ كتاب الاقرار پس اگر شخصی گفت که فلانرا نزد من یا با من یا در خانه من یا در کیسه من یا در صند وق من اینقدر مال ست پس اینقول او اقرار با مانت ست در دست او عندانی مائة درهم ودیعة قو او بضاعة قرض او مضاربة قرض فهى قرض كذا فى محيط السرخسى (عالمكيرى) فلذا قال له قبلى مائة درهم دين ووديعة او وديعة دين فانه اقرار بالدين لا بالامانة (نتائج الافكار) رجل قال لفلان عندى الف درهم عارية كان اقرار بالقرض وكذا كل ما يكال او يوزن لان اعارة ما لا يمكن الانتفاع الاباستهلاكه تكون قرضا (قاضیخان) و اگر شخصی گفت که فلان را نزد من صد درهم امانت قرض ست و یا بضاعت قرض ست ویا مضاربت قرض ست پس این درمها قرض ست همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط سرخسی و پس اگر گفت که مر فلانرا بجانب من صد درم دین ودیعت یا ودیعت دین پس تحقیق اینقول او اقرار بدین ست نه با مانت مردی گفت که مر فلان را نزد من ہزار درم عاریت ست اینقول او اقرار بقرض ست و همچنین ست حکم در هر چیزیکه پیمانه و وزن کرده میشود زیرا که عاریت دادن آنچیزیکه نفع گرفتن بآن بدون تلف کردنش امکان ندارد باشه قرض میباشد و اذا قال اشهد وا انى قد وصيت لفلان بالف واوصيت لفلان في مالى الفا فالاولى وصية والاخرى قرار وفي الاصل اذا قال في وصيتة سدس دارى لفلان فهو وصية ولو قال لفلان سدس دارى فاقرار واذا قال له الف درهم من مالى فهو استثناء اذا كان في ذكر الموت وان الم ما قبله قرار وان قال الثلث لي وللفلان اخلا فهو قرار (المحطة) و اگر شخصی گفت که شاهد باشید که تحقیق وصیت کرده ام برای فلان بهزار درم و وصیت کرده ام که مر فلانرا در مال من هزار درم است پس وصیت اول او وصیت ست و وصیت دوم او اقرار ست بحق آن فلان در کتاب مبسوط آورده است که اگر در وصیت خود گفت لفلان