Page 18

جلد پنجم ۱۳ کتاب الاقرار و حکم اقرار شخصی خوابیده و یا انکه مدهوش بر او امده باشد مانند حکم اقرار دیوانه است الباب الثاني فيا يكون اقرارا ومالا باب دوم ثابت است در بیان انچیزیکه اقرار است و در بیان آن چیزی که اقرار نیست لو قال الرجل هذا الثوب او هذه الدار عندى عارية بملك فلان او بميراثه او بحق فلان صار كله قراراً وكذلك لو قال عارية عندي من ملك فلان و من ميراثه او من حقه و لو قال عارية عندي لملك فلان صار اقراراً كذا في المبسوط للسرخسی (ترجمه) اگر مردی گفت که این جامه یا این سرای نزد من عاریت است بملک فلان یا بمیراث فلان یا بحق فلان پس همه این قولهای او اقرار است برای آن فلان و همچنین اقرار است اگر گفت که عاریت است نزد من از ملک فلان یا از میراث فلان یا از حق فلان و اگر گفت که نزد من عاریت است برای ملک فلان یا برای میراث فلان نیز اقرار است و لو قال الثوب او الدابة عارية عندي فایده لحق فلان لا يكون اقراراً وكذلك لو قال هذه الالف مضاربة عندي لحق فلان لا يكون در بیان الفاظی که اقرار است اقراراً بمضتي بخلاف ما لو اقر بالقرض لحق فلان فانه يكون اقراراً ولو قال هذا الدرهم عندي عارية لحق فلان صار اقراراً كذا في المبسوط للسرخسی (ترجمه) و اگر شخصی گفت که جامه و یا چهارپای عاریت است نزد من برای حق فلان درینصورت اقرار نمیشود و همچنین اگر گفت که این هزار درم مضاربه است نزد من برای حق فلان اقرار نمیشود بخلاف از ان صورت که اگر اقرار کند بقرض در همها برای حق فلان که ان اقرار میشود و اگر گفت که این درم با عاریت است نزد من برای حق فلان پس اینقول اقرار است برای آن فلان بان درمها همچنین ذکر شده است در کتاب مبسوط على و قبلی اقرار بالدين كذا فى فتاوى قاضي خان قال له علي قبلي يقال له اقرار بالدين و لو قال المقر في قوله علي