Page 741

جلد سوم ۶۶ کتاب حواله تصر الامروان انكر الحوالة واخذدينه من المديون رجع المديون علي المحالة مايقتص منه وكذا ان مات وغاب لم يعلم حاله لا يرجع علي القابض بشيئ (تنقيح حامدية) وقتیکه گفت زید عمر و را انیکه بکر حواله کرده است مرا بر تو بهزار درم پس تو بمن بده آنرا باز اگر بکر گفت که ترا حواله نکرده ام پس تو رجوع بکن بر من بآن هزار درم و عمر و داد بزید بعد از ان بکر مرد یا غائب شد آیا میرسد عمرو را رجوع نمودن بزید یا نه جواب داده است قاری هدایه که اگر اقرار بکر د محتال علیه آن دنیکه بآن حواله کرده شده بود بر او بهمین وجه داده بود محتال را رجوع نکند بآن درها بر محتال تا وقتی که حال حواله کننده معلوم نشود پس اگر حواله کننده راست گویی نمود محتال را تمام شد کار و اگر منکر شد از حواله و از مدیون گرفت دین خود را مدیون رجوع کند بر محتال بآنچه قبض کرده است از وی و همچنین اگر مرد یا غائب شد محل و معلوم نبود حالش رجوع نکند بر قبض کننده بچیزی سئل في رجل لاحته الكبيرة مهر علي زوجها وعلي الرجل المذكور مهر لزوجته البالغة فاحال الاخ المذكورا بازوجته بمهرها علي زوج اخته ليستوفي لاين من مهر الاخت مهر بنته بغير اذن من الزوجين فاستوفى الاب منه البعض وبقي البعض ومات الاخ واخته غير محجبه ومات الاب المحال ايضا فهل الحوالة صحيحة ام غير صحيحة وما الحكم فى المدفوع للاب هل الدافع الرجوع في تركة الاب امر لا اجاب الحوالة المذكر باطلة والمحتال عليه الدافع الرجوع فيما دفع بعينه ان كان قائما وبقيمته في القيمي ومثله فى المثلي ان كان مستهلكا في تركة القابض والحالة هذه (فتاوي خير الرملي) پرسیده شد در حق مردیکه خواهر کبیره او را مهر بود بر شوهرش و بر مرد مذکور مهر زوجه بالغه او پس