Page 734

جلد سوم ۵۹ کتاب الحواله بالثمن على رجل ليس للمشتري عليه مال ثم ان لمشترى نقد المال من عنده عن المحتال عليه جاز ولم يكن للمحتال عليه ان يرجع بذلك على المشتري وكذلك لو قضاه اجنبي عن المشتري وان قضاه الاجنبي عن المحتال عليه كان للمحتال عليه ان يرجع على المشتري ولو قضى الاجنبي ولم يبين كان القول قوله بعد ذلك فان كالا لجنبي مبينا او غائبا كان القضاء عن المحتال عليه (قاضيخان) مردی خرید از مرد دیگر غلامی را بهزار درم وقبض نمود الغلام را بعد از ان خریدار حواله نمود فروشنده را به بهای غلام بر مرد دیگری که مشتری را بر او مالی نبود بعد از ان خریدار داد بایع بهار از نز دخود از طرف محتال علیه دادنش رو است و نمیرسد محتال علیه را که رجوع کند با نمال بر خریدار و همچنین محتال علیه رجوع نکند بر مشتری اگر مرد یگانه ادا نمود انمال را از طرف خریدار و اریا ادا نمودان طرف محتال علیه درینصورت میرسد محتال علیه را که رجوع کند بر خریدار و اگر مردیکا ادا نمود و بیان نکرد اینکه از مشتری یا از طرف محتال علیه ادا کرده پس معتبر قول بیگا نه است پس اگر آن بیگانه مردود یا غائب بود میباشد ادادین از طرف محتال علیه رجل اشترى من رجل دابة وقبضها واحال البائع بالثمن على رجل غريمه ثم ان المشتري وجد في الدابة عيبا وردها بقضاء القاضي فان القاضي يبطل الحوالة وكان للمشتري ان يرجع بالثمن على البائع ولكن البائع يحيل به على المحتما علیه شاهد ا كان المحتال عليه او غائبا ويكون القول قول البائع انه لم ياخذ