Page 702

جلد سوم ۲۰ کتاب الحواله با مر او پس طلب کننده دین حواله نمود صاحب دین خود را بران ضامن تا ادا نماید از دین ضامنی خویش صحیح است این حواله و ساقط میشود طلب نمودن حواله کننده از الضامن و مر طلب کنندۀ درست اینکه طلب کند از اصیل دیندار پس اگر اصیل دیندار اداء نمود دین خود را خلاص میشود هردو و باقی میماند انحواله پس اگر ضامن ادا نمود آنمال را بآنحواله کرده شد و رجوع کند الضامن بآمال تنها بر حواله کننده ولواحال الطالب غريمه على الاصيل صح وسقطت مطالبته عن الاصيل والكفيل ولو قضى المحيل دين المحتال عليه بنفسه صح وان احال غريمه على الاصيل والكفيل معا اوبدا ابا للكفيل صحنا ورجع على المحيل دون الاصيل ان ادى وان بدأ بالمحواله على الاصيل ثم على الكفيل صحت حواله الاصيل والكفيل كا بوي واگر طلب کننده حواله نمود صاحب دین خود را بر اصیل صحیح است این حواله و ساقط میشود طلب نمودن او از اصیل و ضامن و اگر حواله کننده خود ادا نمود دین کسی را که حواله بر او کرده شده صحیح است و اگر طلب کننده دین حواله نمود صاحب دین خود را بر اصیل مدیون و ضامن هر دو یکجا یا اول حواله نمود بر ضامن صحیح است هر دو حواله و ضامن رجوع کند بر حواله کننده نه بر اصیل اگر ضامن ادا نمود و بود آنرا و اگر در اول حواله کرده بود بر اصیل و بعد از ان حواله کرد بر ضامن صحیح است حواله بر اصیل نه بر ضامن رجل له على آخر مائة بنهرجة ولمن عليه البنهرجة على آخر مائة جياد فاحال من عليه البنهرجة رب دينه على مديونه بمائة جياد لياخذ مكان الدراهم البنهرجة والمحتال عليه غائب فبلغته الحوالة فاجارها فالحواله باطله قياسا و استحسان وان كان المحتال عليه حاضر او قبل الحوالة صحا استحسانا كذا فى المحيط فان دفع قبل مفارقة المحتال اليه من المحتال والا بطلان