Page 694

جلد سوم ١٩ کتاب الحواله آن حواله رو است و اگر هلاک شد آن ودیعت خلاص می شود آن کسیکه حواله بر او کردوست اگر منع نکرده بود از سپردن آن امانت وقت طلب کردنش و همچنین حکم است اگر مستحق بحق خود برد آن امانت را و نیست مر محتال را هیچ چیز بر کسیکه حواله بر او شده و اگر داد آنمال را امانت گیرنده یا غیر او بحواله کننده ضامن می شود بخلاف ما اذا كانت الحوالة مقيدة بالدين ثم ارتفع ذلك الدين لم تبطل على تفصيل فيه وبخلاف ما اذا كانت مقيدة بالمغصوب المعين حيث لا تبطل بهلاكه بل تبقى الحوالة متعلقة بمثله او قيمته لان الفوات الى خلف كلا فوات ( هداية وعيني ورد المحتار بخلاف از ان صورتی که حواله مقید بدین باشد و بعد از ان آن دین بر داشته شود که حواله درینصورت باطل نمی شود بنا بر تفصیلی که در آن است و بخلاف ازان صورتی که حواله مقید باشد بمال معلوم غصب کرده شده از اینجهت که حواله در اینجا باطل نمیشود بهلاک شدن آن بلکه حواله باقی می ماند معلق بمثل آن مال یا بقیمت آن زیرا که فوت شدن چیزی با عوض آنچنان که فوت نشده باشد والثاني ان تكون الحوالة مقيدة بالديان يحيله بدينه الذي له على فلان المحال عليه فصات المقيدة بالتفصيل ثلاثة اقسام مقيدة بعين امانة وبعين مضمونة وبدين خاص حكم الحوالة المقيدة في هذه الجملة الثلاثة وهي الحوالة المقيدة بالدين والعين وديعة كانت وغصبا لا تملك يحمل مطالبة المحتال عليه بلك العيرا و الذي قيدت الحوالة به بخلاف الحوالة المطلقة لانه تعلق حقه بدايته لا فتبطل الحوالة بالخد عليه وعندى علا هذان للمودع والغا، ان يؤدى إلى المالي الوديعة والعصب بضر مال نفسه والمحال به حله مقيدة الحوالة كجاتى ر هدایه و عنایت فتح القدیر کافی ) دو صور حواله مقیده آنست که مفید شده بدی چنانکه حواله کند کسیر با بدین خود که را و را آبرون کسیکه حواله