Page 631

جلد سوم ۲۱۸ کتاب کفاله الرجوع و به يفتى ففيه اختلاف التصحيح قلت فلما تولان صححه فى ملتقى المحبط بعض المتون وهو ظاهر الطلا والكنز وغيره لفظ النوائب فكان ارجح ( رد المحتار ) و در کتاب وکالت فتاوای بزازیه مذکور است که شخص گفت سر و مرا که خلاص کن مرا از ستم پادشاه یا بندی چنین گفت و آن مرد بدادن مال خلاص کردش رجوع بکند بر او کنده بغیر از شرط نمودن رجوع بر او بنا بر روایت صحیح و من میگویم که این چنین در شهرهای ما بسیار واقع میشود و آن این است که میراب باشی نگاه میدارد میداد و بندی می کند او را و او میگوید بدیگر بکه خلاصم کن و آن دیگر خلاص میکند بمبلغی پس درین هنگام رجوع بکند بغیر از شرط نمودن رجوع بلکه مجرد امر نمودنش پس درین حکم ندیر و فکر کرده شود زیرا که اینحکم مخالف ست از انکه در بحث نفقات مذکور است که صحیح رجوع نکردن است و بهمین است فتوی پس در حکم اختلاف تصحیح است من میگویم پس این نزو قول صحیح کرده شده اند و امضا نموده بر صحت بعض تنها و آن ظاهر عبارت کنز و دیگر تنها ست که ذکر نمود و لفظ نوائب را پس این راحج تراست و فی مجموع النوازل جماعة طمع الوالى ان يأخذ منهم شياً بغير حق فاختفى بعضهم وظفر الوالى ببعضهم فقال المختفون للذين وجدهم الوالى لا تطلعوه علينا وما اصابكم فهو علينا بالحصص فلو خذلو اليهم شيأ فلهم الرجوع (فتح القديم) و در مجموع نواز ل مذکور است که پادشاه طمع و امید کرد در مال گروهی که بگیرد از ایشان چیز یرا بنا حق پس پنهان شدند بعضی از انجماعه و بعضی را پادشاه گرفت و گفت انکسانیکه پنهان شده بودند برای کسانیکه پادشاه یافته بود ایشانرا که شما خبر نکنید پادشاه را بر ما و هر چیز یکه شمایا سید از تاوان پس آن تاوان لازم باشد برما باندازه حصه هر کدام پس اگر پادشاه گرفت