Page 608

جلد سوم ۱۹۵ کتاب الکفاله نه افزوده باشد چیز یرا بر این قول خود که صلح نمودم باقوله برادرم در پنصد درم درینصورت ضامن و ضامن من هر دو خلاص میشوند ازین پنصد درم و همچنان از باقی مانده پنصد درم با دا نمودن ضامن ان پنصد اول را چنانکه گذشت و رجوع بکند ضامن بنده بآن پنصد در میکه داد آنرا بصاحب دین اگر ضامنی با مر ضامن بنده بود بخلاف آنصورت که اگر ضامن صلح کرده باشد با صاحب دین بدیگر جنس مخالف از جنس دین ما نند کیلی و وزنی که درینصورت ضامن رجوع بکند بر مدیون بهیمه هزار درم وان كان صالحه عما استوجب بالكفالة وهى المطالبة لا يبرأ الاصيل لان هذا ابراء الكفيل عن المطالبة فيأخذ الطاب خمسمائة من الكفيل ان شاء والباقى من الاصيل ويرجع الكفيل على الاصيل بما أدى (عنايه كفايه و فتح القدیر) واگر ضامن صلح کر د با صاحب دین پنصد درم از چیزیکه واجب شده بود بسبب ضامنی که طلب نمودن است از ضامن درینصورت اصل مدیون خلاص نمیشو د زیرا که همین صلح خلاص کردن ضامن است از طلب نمودن پس بگیرد طلب کننده حق پنصد درم را از ضامن اگر رضای او شود و باقی دین خود را بگیرد از ضامن بنده و رجوع کند ضامن برضا من بنده بآن چیزیکه ادا نموده آنرا فى التاتارخانية الكفيل بالنفس لا صالح الطالب لخمسمائة دينار على ان يبرأه من الكفالة بالنفس ولا يبرأ عنها فلو كان كفيلا بالنفس والمال على انسان صالحه برئ وفى الهندية عن الذخيرة صالح على مال لاسقاط الكفالة لا يصح اخذ المال وهل تسقط الكفالة بالنفس روايتان و رواية اب و بر یفتی (رد المحتار) و در تا تار خانیه مذکور است که ضامن بنفسی کی صلح کند با طلب کننده بر پنصد دینا بر شرط اینکه وی خلاصی کنده او را از ضامنی نفس همین صلح ر وا نیست و ضامن خالص نمیشود از ضامنی و اگر وی ضامن بود بنفس و مال بر یک آدم وی خلاص میشو داز ضامنی