Page 609

جلد سوم ۱۹۶ كتاب الكفاله و در فتاوای عالمگیری از ذخیره روایت نمود که ضامن صلح کرد بر مالی برای ساقط کردن ضامنتی نفس خود گرفتن مال صحیح میشود و آیا ضامنتی نفس ساقط میشود درین دو روایت در یک روایت ساقط میشود و بهمین است فتوای علما رحمهم الله تعالى وفي القنية طالب الدين من الكفيل فقال له اصبر حتى يجيئ لا محيص فقال لا تعلق عليه انما تعلق عليك هل يبرا المحتات وقيل لا وهو المختار (رد محتار) و در کتاب قنیه مذکور است که صاحب دین طلب کرد دین خود را از ضامن و او گفتش که صبر کن تا که ضامن من بیاید و صاحب دین گفت که تعلق نیست مرا بر ضامن من و بجز این نیست که تعلقم برتست آیا ضامن من و خلاص میشود یا نه جواب داد و که آری خلاص شود بعضی گفته اند که نه و مختار بهمین است که خلاص نمیشود وفي الولوالجية ان الاجل يسقط بموت من له الاجل فاذا حل الدين المؤجل على الكفيل بموته لايجل على الاصيل كما لايجل المؤجل على الكفيل تفاقا اذا حل على الاصيل اي بموته فلواداه وارثه لم يرجع لو الكفالة بامره الا الى اجله ولو ماتاً خير الطالب نحد من حله لتركيتين شاء وكذا اذا عجل الكفيل الدين حال حيوته لا يرجع على المطلوب لا عند حلول الاجل عند علمائنا الثلثة وهو نظير ما لو كفال الزنود وادی الجیاد (رد المحتار) و در کتاب ولو الجیه مذکور است که مهلت ساقط میگردد بمردن کسیکه او را مهلت داده شده باشد پس وقتیکه دین بمهلت حال بگردد بر ضامن بسبب مردنش حال نمیگردد بر اصیل که ضامن نشده است چنانکه حال نمیگردد دین موجل بر ضامن باتفاق علما و قتیکه حال بگردد بر اصیل بسبب مردوش پس اگر وارثان ضامن ادا نمودند دین را رجوع نکنند بر اصیل اگر ضامنی با مر اصیل بوده وقت رسیدن مده دین و اگر ضامن و ضامن من هر دو مردند صاحب مال بخیار است در گرفتن از هر یکی از ان دو ترکه که رضای او باشد و همچنین وقتیکه ضامن در حال زنده گی خود تعجیل بکند در ادای