Page 515

جلد سوم ۱۰۲ كتاب الكفالة النفقة مادامت في نكاحه ولو قال لها مادمت في نكاحه فنفقتك علي فان مات احدهما اوزال النكاح لاتـبـقـي النفـقـة (رد المحتار) ودر کتاب قاضیخان مذکورست اینکه شخصی گفت مرد دیگری را که بده بفلان سر روز یکدرم را باین شرط که آن درمها برمن لازم باشد پس آن دیگربان نداد تا که جمع شد برومالی بسیار پس امر کننده گفت که همه آن درمها را اراده نکرده بودم پس درین صورت لازم است بر او تمامی آن درمها چنانچه شخصی بگوید دیگری را که اگر فروختی چیزیرا بفلان قیمت آن بر من لازم باشد لازم میشود بر ویر آن چیزیکه فرو شد بآن فلان تماماً قول او مانند آن قولست که شخصی بگوید زن مرد دیگر را که ضامن هستم ترا بنفقه ابداً یعنی همیشه لازم میشود بنفقه آن زن تا وقتیکه در نکاح آنمرد باشد واگر گفت آنزن را اینکه تا همیشی در نکاح آن مرد باشی پس نفقه تو بر من لازم باشد پس اگر مرد یکی از شوهر و زن و یا نکاح ایشان زائل شد نفقه باقی نماند بر شوهر ولو طلب من غيره قرضا فلم يقرضه فقال رجل اقرضه عليّ فاقرضه في الحال من غيران يقبل ضمانه صح يصير وكيف هذا القدر وفي البدايع ان غصبك فلان ضيعتك فانا ضالم يجز [ILL] واگر کسی خواست از دیگری قرضی را و او قرض ندادش مردی گفت او را که قرض بده اور ابزین و او قرض دادش در حال بغیر از بین که قبول کردن ضامنی اوصحیح می شود واین قدر کافیت در ضامنی آن مرد و در بدایع مذکورست که اگر کسی گفت بدیگری که اگر فلان زمینترا غصب کرد ضامنتم رو انجی شود نزد امام ابوحنیفه و ابویوسف رحمہما اللہ تعالی و تبطل في قوله ماغصبك لناس او من غصبك من الناس وبايعك او قتلك و من غصبته او قتلته فانا كفيله فانه باطل كقوله ماغصبك اهل هذه الدارفانا ضامن فانه باطل