Page 514

جلد سوم کتاب الکفالة در حال و اگر ضامن در ضامنی بلفظ با یعت رجوع کرد از عقد ضامنی پیش از فروختن مکفول له چیزی را بر فلان و منع کرد او را از فروختن با و رجوعش صحیح می شود تا انکه اگر فروخت بعد از ان بر ضامن چیزی لازم نمی شود بخلاف از ضامنی بلفظ داب که رجوعش صحیح نمی شود و وقتیکه در صورتهای مذکوره عقد ضامنی صحیح شد پس برین میشود بر ضامن بهائیکه باول فروختن واجب شده بر او و اگر مکفول له دوم بار ببرد چیزی را بر آن فلان لازم نمی شود بر ضامن بهای فروختن دوم او کسر لازم نمی وقتیکه وقت ضامنی بلفظ کلما گفته باشد و بعض علما، گفته که بهای بیع دوم لازم میشود بر ضامن در لفظ ما چنانکه لازم می شود در کلما و همچنین در لفظ الذی ولازم نمیشود در لفظ اذا و مانند از انزان الفاظیکه بتکرار فعل دلالت نمی کند مانند لفظ متی ولفظ ان قال في النهر وفي المبسوط لوقال متى واذا او ان بايعت لزمه الاول فقط بخلاف كلما وما وزاد في المحيط الذي (رد المحتار) و گفته ست در کتاب نهر اینکه مذکور است در کتاب مبسوط که اگر شخصی گفت دیگر یرا که متی او اذا او ان با یعت یعنی هر وقت یا وقتیکه یا اگر فروختی بفلان چیزی را پس بهای آن بر من لازم باشد لازم می شود بر و بهای فروختن اوّل فقط نه بهای دوم فروختن بخلاف از حرف کلما و حرف ما یعنی درین دو حرف لازم می شود بها فروختن اول و دوم و سوم مثلاً و در کتاب محیط کلمة الذی را نیز افزوده ست في الخانية قال لغيره ادفع الى فلان كل يوم درهما على ان ذلك على فدفع حتى اجتمع عليه مال كثير فقال الامر لم ارد جميع ذلك كان عليه الجميع بمنزلة قوله با يغ فلانا فعلي يلزمه جميع ما با يغه وهو كقوله لامراة الغير كفلت لك بالنفقة ابدا يكثر