Page 464

جلد سوم ۵۱ کتاب الکفالة پس این قول و اینکه اگر بگوید که لازمست برمن اینکه بسپارم انفس ترا باین شخص ابرست یعنی گوینده یکی ازین دو قول ضامن میگیرد در و همچنین ضامن میگیرد وقتیکه بگوید که لازم است بر من اینکه ملاقی اثر ترا بآن شخص و این قول و اینکه اگر بگوید لازمست بر من اینکه می آورم تراهمان شخص برابرست در حکم یعنی در هر دو صورت ضامن میشود کما فی نفسہ در کتاب محیط ولو قال پدیرفتم که فلان را بتو رسانم او قال آوردن فلان نزدیک تو بر من او قال پدیرفتم تن فلان را او قال تن فلان بر من يكون كفيلا بنفسه (قاضيخان وفصول عمادی اگر بگوید شخصی که قبول کردم که فلان مرد را بتو رسانم یا گفت آوردن فلان کس بنزد تو بر من باشد و یا پذیرفتم تن فلانرا و یا گفت که تن فلان بر من گویند و ضامن میشود به نفس آن فلان ولو قال هو علي حتي يجتمعا او يوافينا او يتلقيا فهو كفيل الى لغاية التي ذكرها هكذا فى الظهيرية (عالمگيري) و اگر کسی گفت که ہو یعنی این چیز بر من لازم باشند تا وقتیکه کجا شوند ضامن گیرنده و ضامن شوند و یا و وا کنند با سمدیگر و یا ملاقی و پیوسته شوند یکی با دیگر پس آن شخص ضامن است تا آنزمان که ذکر کرده است آنرا که زمان جمع شدن و وفا کردن و پیوسته شدن ایشانست همچنین مذکور است در کتاب ظهیریه ولو قال انا ضامن حتی يجتمعا او حتى يلتقيا لا يكون كفالة لانه لم يبين المضمون له كذا في المحيط (قاضيخان) و اگر گفت شخصی که من ضامنم تا اینکه جمع شوند ضامن گیرنده و ضامن دہندہ و یا تا اینکه هم ملاقات کنند ایشان در اینصورت ضامن نمیشود یعنی صحیح نمیشود ضامنی باین دو لفظ زیرا که بیان نکرده که بچه چیز ضامن شده است بنفس یا بمال وفي