Page 377

جلد سوم ۳۷۰ کتاب الوکاله داد معین نکرده بود برای وکیل چیز براه دست این صلح و مدعی علیه بخیار است اگر میخواهد بدهد عین غلامرا واگر میخواهد بدهد قیمت او را وکذالك كل عين لا مثل له وان صالحه على عين لها مثل فان شاء المطلوب اعطى عينه وان شاء ادى مثله (عالمگیری) و همچنین است حکم بر مال معینیکه مثل نباشد آنرا واگر صلح کرد بر مالی که مثل بود آنرا پس اگر مدعی علیه میخواهد بدهد عین آنرا واگر میخواهد بدهد مثل آنرا واذا ادعى رجل عينا في يدي رجل فوكل المدعى عليه رجلا بالصلح مع المدعى وامره بالضمان فصالحه على مال مؤجل وضمن فهو الوكيل على الموكل مؤجلا وان صالحه على مال حال فالوكيل على الموكل كذلك وله ان يطالب الموكل قبل ان يؤدي (عالمگيري) وقتی که مردی دعوی کرد مال معینی را که در دست مردی بود و مدعی علیه وکیل گرفت مرد برا بصلح کردن با مدعی و فرمود او را بضامني واو صلح کرد با او بر مال نسیه وضامن شد پس آن مال وکیل را بر موکل است از روی نسیه واگر صلح کرد بر مال نقد پس مرد وکیل را بر موکل همچنین نقد است ومر او راست که طلب کند از موکل پیش از دادن ولو صالح الوكيل الطالب على مال على انه على الموكل دون الوكيل صح ولو ان الطالب كل وكيلا بالصلح وا قبض فله القبض (عالمكيري) واگر وکیل صلح نمود با طلب کننده بر مالی برین شرط که مال بر موکل باشد نه بر وکیل صحیح است و اگر طلب کننده وکیل گرفت کسی را بصلح کردن و قبض کردن رواست اور اقبض کردن بدل صلح ولو وكل الطالب رجلا يصالح المطلوب والمطلوب وكل رجلا يصالح الطالب فتلقى الوكيلان واصطلحا جاز (عالمگیری) واگر طلب کننده وکیل گرفت مرد برا که صلح کند با مدعی علیه