Page 375

جلد سوم ۳۶۸ کتاب الوکاله فایده وکیل بصلح بخانه معین با صاحب دین بغلام معلوم و وکیل صلح نمود بر کنیز خود این صلح رواست بر وکیل نه بر موکل و لازم است بر وکیل که تاوان بدهد بصاحب دین قیمت کنیز را و یا بدهد با و آن کنیز را ولو وكله المدعي ان يصالح على بيت من هذه الدار بعينه فصالح عليه وعلى بيت اخر فهو جائز لا نه زاده خيرا (عالمكيري) و اگر مدعی وکیل کرد ایند او را که دن بر خانه معین ازین سرای و او صلح کرد بران خانه و بر خانه دیگر پس آن رواست زیرا که بدرستی وکیل افزود برای موکل خود خیریه ا و لو وكله ان يصالح عن هذا البيت بمائة درهم فصالحه عنه وعن بيت اخر والوكيل من جانب المدعى عليه جاز في حصته ذلك البيت كذا في المبسوط (عالمکيري) و اگر کی کردانی اور صلح کردن از همین خانه بصد درهم و او صلح کرد از ان خانه و از خانه دیگر و وکیل از طرف مدعی علیه بود رواست صلح در حصه همان خانه یعنی بصد درم نسبت هر دو خانه منقسم می شود و صلح صحیح می شود بحصه آن خانه ولو وكله ان يصالح على ارض حنطة بعينه فصالحه على غيره من صنفه اجود منه وضمنه جاز على الوكيل دون الموكل ولو صالح على الحنطة وسط ولم يعينه لكون الدين دفع بغير شرط اجودت على الموكل استحساناً و اگر موکل غایب بود وکیل را بصلح کردن بر خروار کندم معین و او صلح کرد برد دیگر گندم از قسم آن کندم جید تر از ان وضامن شد آنرا صلح رواست بر وکیل نه بر موکل و اکر وکیل صلح کرد بر یک خروار کندم میانه و معین نکرد آنرا و حال آنکه همان خرواریکه داد بود بوکیل میانه بود این صلح را ا میدانه بر موکل در استحسان واذا وكله بان يصالح في دعوى دار و لم يسر له شيا فصالحه على مال كثير و ضمنه فهو لازم للوكيل ينظر في ذلك فان زاد قدر ما يتغابن الناس في مثله جاز على الموكل وان زاد على ذلك لم يجز على وب الدار كذا فى الحاوي (عالمكيري) وقتی وکیل کرد او را فایده وکیل بصلح از حصه بصد درم فایده وکیل بصلح بگندم به بگیر جید تر) وکیل بمال کثیر بصلح پائین