Page 342

کتاب الوکالة ۳۴۵ جلد سوم واگر مرتهن بجهت گروی ساختن وکیل را در فرستادن پس وکیل امانت گاراست پس اگر در مبادر و ستش هلاک شد برای مرتهن ضامن نمی شود بچیزی پس اگر گفت دادم آنر ا بمبارا بصاحب جامه پس معتبر قول و یست در خلاصی نفس خود از ضامنی و براءت گوی کرده نمی شود در واجب شدن ضمان بر صاحب جامه پس اگر وکیل بموکل گفت کہ جز این نیست که فرموده بودی مرا اینکه گرو ننهم آن جامه را به پانزده درم و صاب جامه گفت که فرموده بودم ترا بده و یا به بیست درم پس معتبر قول صاحب جامه است در هر دو صورت با سوگندش پس اگر سوگند خورد این مسئله و مسئله اول برابر است در حکم وليس للوكيل بالرهن ان يوكل غيره ولا ان يسلط المرتهن على بيعه و ان كان قال للوكيل ما صنعت من شيئ فهو جائرفان امر الوكيل غيره ان يرهن نهو جائز ولو رهنه الوكيل بنفسه وسلط المرتهن على بيعه جاز (عالمگیری) و وکیل بگروی را نیست وکیل گرفتن دیگری و نه مسلط ساختن گروی گیرنده بر فروختن گروی واگر موکل بوکیل گفته بود که هر صنعه که کردی پس آن و را پس درینصورت اگر وکیل فرمود دیگر را که گروه نهد پس آن رواست و اگر گروه نهاد آنرا خود وکیل و مسلط کرد گروی دار را بر فروختن آن رو است وان وكله ان يرهن له ثوبا بدراهم مسماة فرهنه عند نفسه ودفع الدراهم الى الأمر و لم يبين له الامر لم يكن الثوب رهنا وهو امين في هذا الثوب ان هلك لم يضمن والدراهم قوله على الامر عالمگیری) و اگر وکیل شخصی را که بنهد جامد را بدرمهای معلوم و وکیل نزد خودگرو نهاد آنرا و درمها را با مرکنده داد و معلوم نکرد برای وی اینکه نزد خودگرو نهادم در نیصورت آنجامه گروه نمیکردد و وکیل درباره همین جامه فایده وکیل بر هن دیگر وکیل [ILL] فایده وکیل گفت جامه را گرو نهادم نز د خود [ILL]