Page 327

جلد سوم ۳۲۰ کتاب الوکاله والد با ما درش و اگر ولد آور د پیش از گرفتن موکل وکیل را مقبوض گردانش نیز بر وکیل را قبض کردن ولد و میوه بالغ مانیت ولدست و اگر امانت دار فروخته بود میوه را در سرپای درختان بامر صاحب زمین نیست وکیل را که قبض کند آن میوه را بر ست حکم و کذا اذا وكله بقبض وديعة له عند رجل فقبضه الموكل ثم استودعها اياه ثانيا لم يكن و كيلا بقبضها علم بذلك او لم يعلم (عالمكيري) وقتی که کسی وکیل گرفت دیگری بقبض کردن امانت او که نزد شخصی بود پس موکل قبض کرد آنرا و باز همان شخص امانت داد آنرا دوم بار نمی شود وکیل القبض او خواه وکیل عالم باینکه گرفتن موکل یا ناشر و كذ لك لو قبضها الوكيل او لا ودفعها الى الموكل ثم استودعها الاول لم يكن للوكيل ان يقبضها منه وان قبضامنه فلرب الوديعة ان يضمن أَيَّهُمَا شَاء فان ضمن الوكيل لم يرجع على المستودع وان ضمن المستودع رجع على الوكيل و هذا اذا لم يصُدَ على انه وكيل في المرة الثانية (عالمكيري) و همچنین اگر وکیل قبض کرده بود آنرا در اول و بموکل خود داده بود آن را و موکل باز امانت داد با مانت داراو نیست وکیل را که قبض کند آنرا از امانت دار و اگر قبض کرد آنرا پس صاحبه آمیز راست که تاوان بگیرد از هر یکی از ان هر دو که رضای او شود پس اگر تاوان گرفت از وکیل وی رجوع نکند بر امانت دار و اگر تاوان گرفت از امانت دار او رجوع کند بر وکیل و این حکم وقتی است که درست گو نکند وکیل را بوکیل شدنش دوم با فایده که موکل پیش از قبض وکیل امانت را قبض کرد و باز امانت نهاد