Page 300

جلد سوم ۲۱۳ کتاب الوکاله ماقضاء لاجله قالا وكل اخاف ان يحضر الدائن وبناقضنا وکیل لا یاخذ منى ثانیا لا۔ یالتفت الى قول الموكل ويؤمر بالخروج عن حق وكيله فاذا حضر الدائن واخذ من الموكل يرجع على الوكيل عاد فعله اليه وان كان قيد فى القضاء (عالمكيري) فقها گفته اند که اگرشخصی وکیل گرفت دیگر را با واکر دن دین خود پیش آمد آن وکیل و گفت که ادا کرد م و راست گوی کرد اور ا پس وقتی که وکیل طلب کرد از موکل ادا کر دن انچنیز یکه وکیل دا کرده بود آنرا از برای موکل خود موکل او گفت که میترسم که حاضر شود صاحب دین شکر شود از اد ار وکیل و بگیر د از من دویم بار التفات کرده نشود بقول موکل و امر کرده شود اور ابه بر آمدن از حق وکیل خود پس وقتی که صاحب دین حاضر شد و دین را دویم با گرفت از موکل موکل رجوع بکند بر وکیل خود بآن چیز که داده بود با و اگرچه راست گو قایده کرده بود اور ا در ادا کرون و لوان الامر جند القضاء فاقام الماموبينة علالقضا وکیل دادن مال را و بدون ليرجع بذلك على الأمر ورب الدين غائب قبلت گواهان برات بينته حتى لو حضر و انكر القبض لا يلتفت الى انكاره (عالمكيري) اگر امر کننده منکر شد از ادا کردن وکیل خود پس وکیل گذرانید گواهان رابر ادای خود تاکه رجوع بکند بآن مال برامر کننده و صاحب دین غایب بود قبول ست گواهان اونگا اگر حاضر شد صاحب دین و منکر شد از قبض کردن التفات کرده نمی شود بنکر شد ناو واذ ادفع الوكيل المال بغير بينة ولم يكتب براءة فلاضمان عليه لا ان يكون الموكل قال ادفع الا بنشه وافاج بغير شهو كا ضامنا (عالگیری) و وقتی که داد و کیل مال رابدون گواهان و توشی نکرد کاغذ را پس نیست بی تاوان بر او مگر وقتی که موکل گفته باشد که مد و مگر حضور شاهدان پس وکیل بدهد بصاحب دین بدون گواهان پس ضامن میشود فان قال الوكيل قاد شهنك وجاء الطالب