Page 299

جلد سوم ۳۹۲ كتاب الوكالة اشخاص که در عیال امر کننده باشند یا مامور را اعتماد کرد و شاده امر کننده باشد در کارهای رجوع بكند بر امر کننده باتفاق علما اگرچه امرکننده نگفته باشد که بده بشرط اینکه من ضامن میباشم از جهت اعتبار دادن مرعرب را واگر پیدا شد يك چیز ازان چیز ها که ذكرا شده رجوع نکند بر امر كننده نزد ابو حنیفه و محمد رحمهما الله تعالى اذا قال لغيره انقذ عني الفا او اقض او ادفع او اعط وذكرعني وكذلك اذالم يقل عني ولكن قال الالف الذي له علي ففعل المامور ذلك كان له ان يرجع على الامر بذلك وان لم يشترط الرجوع و الضمان ( عالمگيري ) ووقتی که گفت مر دیگر را که نقد بده فلانرا از جانب من یکهزار درم یا ادا کن یا بده یا عطا کن و ذكركرد این لفظ را که از طرف من و یا ذکر نکرد وليكن گفت كه بده آن هزار درم را که ست مراور ابر من پس فعل كرد مامور یعنی ادا کرد آن هزار را هست مر او را که رجوع بکند بر امرکننده بآن هزار اگرچه شرط نکند رجوع وضامن بودن را و اذا قال لاخر ادعني زكاة مالي وقال اطعم عني عشرة مساكين اوتصدّ عني بعشرة دراهم على المساكين او هب فلانا عني الف درهم ففعل يرجع على الأمر الا بالشرط او بالضمان (عالمگيري) ووقتی که بگوید مردیکرر اکه ادا کن از جانب من زکات مال مرا یا گفت طعام بده از جانب من ده مسکین را یا گفت بخشش كن فلانرا از جانب من هزار درم پس مامورچنین کرد رجوع نکند بر امرکننده مگر بشرط رجوع یا ضامنی ولوقال اقض عني هذه الالف فلانا اوفلاناً فالى ايهما قضي فهو جائز ( عالمگيري ) واگرگفت امركننده كه اداكن از جانب من اين هزار درم را بفلان يا بفلان پس هر يك از هر دو که ادا کرد رواست قالوا لو وكله بقضاء دينه فجاء الوكيل وزعم قضاءه وصدقه موكله فيه طالبه وكيله برد فایده بوکیل گفت که از من بفلان هزار درم بده فایده بوکیل گفت که اداكن از من زکات مالم فایده ادا کن از من این هزار درم بفلان فایده وکیل با داد دین گفت که ادا کردم ما قضاه