Page 269

جلد سوم ٢٦٢ کتاب الوكالة الاول وخصومة وكيله (عالمگيري) واگر سرایی در دست غلامی بود پس آن غلام وکیل گرفت شخصی را بخصومت نمودن در آن سرای بافلان مدعی پس کسی دیگر دعوی کرد آن سرایرا درینصورت آن وکیل وکیل نمیشود در دعوای دوم مدعی و وکیل هست در دعوای مدعی اول و در دعوای وکیل او ولو وكله بالخصومة عند لقاضي فلان كان للوكيل ان يخاصم الى قاض اخر (عالمگيري) و اگر وکیل گرفت او را بخصومت نمودن باکسی نزد فلان قاضی هست مروکیل را که خصومت کند با او نزد قاضی دیگر ولو وكله بالخصومة الى فلان الفقيه لم يكن له ان يخاصمه الى فقيه اخر (عالمگيري) واگر وکیل گرفت او را بدعوی کردن بکسی نزد فلان فقیه نیست مر او را که دعوی کند با او نزد فقیه دیگر وكل رجلا بطلب كل حق له وبالخصومة فيه فغصب انسان دارا من موكله فللوكيل ان يخاصم فيها ولو بيعت دار وفيها شفعة للموكل لم يكن هذا وكيله في طلبها وله ان يقبض الشفعة قد قضي بها للموكل (عالمگيري) کسی وکیل گرفت دیگر برا بطلب کردن هر حقی که مر او را برکسی است و بدعوی کردن در ان حق پس کسی بزور گرفت سرایرا از موکل پس ست مرانوکیل را که دعوی بکند در ان کی واگر فروخته شد سرائی و در آنسرا حق شفعه بود مر آنموکل را این وکیل وکیل نمیشود در طلب کردن شفعه و هست مر آنوکیل را که قبض کند آن شفعه را که حکم شده باشد بآن مر موکل را وکل المطلوب وكيلا في خصومة فلان هذا فيما يدعي قبله من الحقوق واجاز له ان يوكل غيرهما وكله من ذلك من رأى كان ذلك جائزا وان وكل الاول وكيلا فاثبت الطالب حقه عليه او لم فایده اجازه موکل بتوكيل وکیل بخصومت