Page 264

جلد سوم ۲۵۷ کتاب الوکالة فلان بالخصومة برهن المدعي على انه وكيل بالخصومة يقبل على وكالته (صرة الفتاوى) دعوی کرد بر شخصی که بدرستی تو وکیل فلان هستی بخصومت و مرا بر آن فلانی اینقدر دین هست پس گفت آن مدعی علیه که وکیل گرفته مرا فلان بخصومت و مدعی گواهان گذرانید بر اینکه مدعی علیه وکیل بخصومت هست قبول میشود گواهان مدعی بوکیل بودن او قال فى الخانية رجل ادعى على غائب دينا بحضرة رجل يدعى انه وكيل الغائب فى الخصومة فاقر المدعى عليه بالوكالة لم يصح اقراره حتى لو اقام المدعي بينة بالدين على الغائب لم تقبل بينته (صرة الفتاوي) گفته است در کتاب خانیه که شخصی دعوی کرد بر غایبی دینی را بحضور کسیکه مدعی دعوی میکرد که بدرستی این کس وکیل آنغائب هست در خصومت پس اقرار کرد آن مدعی علیه بآن وکالت صحیح نمیشود اقرار او تا اینکه اگر گذرانید آن مدعی گواها نز ابآن دین بر غائب قبول نمیشود گواهان او وكذا لوادعى دينا على ميت بحضرة رجل يدعي انه وصي الميت فاقر المدعى عليه بالوصاية (صرة الفتاوی) و همچنین حکمست اگر شخصی دعوی کرد دین را بر مرده بحضور مردی که مدعی دعوی میکرد که بدرستی وی وصی آنمردہ ہست پس آنمدعی علیه اقرار کرد بوصی بودن قبول نمیشود اقرار او فلوان القاضي لم يعرف الموكل باسمه ونسبه فغاب الموكل واحضر الوكيل رجلا للموكل عليه مال واقام البينة ان الذي وكله فلان بن فلان قبلت بينته ويكفيه اقامة البينة على ان الموكل فلان بن فلان هذا اذا لم يحضر الموكل خصما عند القاضي قاعده دعوی کرد بر مردی که تو وکیل فلانی قاعده یا غائب بودن وکیل شدن اور بر وکالت