Page 182

جلد سوم ۱۷۵ كتاب الوكالة بما سماه معينة موصوفة فى الذمة مؤجلا و يشترط ان يكون الكر على قدر قيمة العبد المامور ببيعه كذا فى المحيط (عالمگيرى) و اگر موکل امر نمود بوکیل که بفروشد غلام او را که این غلام معین است بیک خروار گندم بايدا جامه هروی پس میرسد وکیل را که باجل بفروشد غلام او را یعنی تامدۀ معلوم بحیزیکه موکل نا ئیدکرده آنرا در حالیکه جنس و نوع و صفت آنچیز معین کرده شود و در ذمه مشتری ثابت باشد و شرط است اینکه آن خروار بقدر قیمت آن غلام باشد دلو وكله ببيع طعام فقال بعه كل كر بخمسين قطاعه کله فهو جائوكذا في المبسوط (عالمگيري) و اگر شخصی وکیل ساخت کسی را بفروختن طعام و گفت که بفروش هر خروار آنرا ب پنجاه درم و او فروخت همه آنرا پس آنفروختن درست و همچنان است در کتاب مبسوط ولو قال بعه بمثل ما باع به فلان الكر فقال فلان بعت الكربار بعين فباع بها ثم وجد فلانا باع بخمسين خمسين فالبيع مردود ( عالمگيري) و اگر موکل گفت وکیل را که بفروش آنرا بمثل آن بهائیکه فلان بآن فروخته است خروار را و فلان گفت که فروختم خروار را بچهل درم پس وکیل فروخت بچهل درم بعد از ان فلانرا یافت که فروخته بود پنجاه پنجاه درم پس فروختن وکیل مردود است فان كان فلان قد باع كر ابخمسين وباع هذا طعامه بخمسين خمسين ثم باع فلان بعد ذلك بستين فذلك جائز ولا ضمان على الوكيل فان كان باع كرا باربعين وكر ابخمسين فباع الوكيل طعامه كله بار بعين اربعين اجزاه استحسانا هكذا في محيط السرخسى (محمود عالمگيري) پس اگر فلان فروخته بود خروار را ب پنجاه درم و این وکیل فروخته بود طعام موکل خود را فايده موکل گفت که هر خروار را به پنجاه بفروش