Page 181

جلد سوم ۱۷۴ کتاب الوکاله فایده موکل گفت غلام مرا بغلامی بفروش که وزن ده اینها هفت مثقال باشد پس فروخت آنرا بد و هزار درم که وزن ده آن بخشه بود پس همین فروختن رواست اذا قال الرجل لغیره خذ عبدی هذا وبعه بعبد و قال اشترلی به عبدا صح التوکیل فان كان قد وكله بالشرا فاشتری بغير عينه لا يجوز وان اشترى عبدا بعينه ان كانت قيمة العبد المشترى مثل قيمة هذا العبد او اقل مقدار ما يتغابن الناس فيه يجوز وان كان مقدار ما لا يتغابن الناس لا يجوز وان كان قد وكله بالبيع فباعه بعبد بغير عينه لا يجوز و لو باع بعبد بعينه فان كان قيمة ذلك العبد مثل قيمة هذا العبد او اقل بمقدار يتغابن الناس فيه يجوز وان كان مقدار ما لا يتغابن الناس فيه لا يجوز كذا في الذخيرة (عالمگیری) وقتی که گفت مردی بدیگری که بگیر این غلام مرا و بفروش اورا بغلامی و یا گفت که بخر برای من بغلام غلامی را صحیح است وکیل گرفتن پس اگر وکیل گردانید او را بخریدن غلام بغلام وا و خرید غلام غیر معین رار وانمیشود و اگر خرید غلام معین را دیدہ شود اگر قیمت آن معین مانند قیمت غلام موکل بود یا کمتر بود از ان بقدریه مردم در آنقدر بازی میخورند خریدنش رواست و اگر مردم در آن قدر باندی نمیخورند روانیت واگر وکیل گردانیده بود او را بفروختن غلام بغلام وا و فروخت غلام اور ابغلام غیر معین روانیست و اگر فروخت آنرا بغلام معین پس اگر قیمت آنغلام مثل قیمت این غلام یا کمتر از ان بود بقدریه مردمان در ان بازی میخورند رواست و اگر کمتربو بقدر یکه مردم بازی نمیخوردند بآنقدر روا نمی شود چنین است در کتاب ذخیره و لوامره ان يبيع عبد ه هذا بكر حنطة او بعشرة اثواب مروية فللوكيل ان يبيع سول گفت غلام منز گندم بفروش بکر حنطه ای