Page 62

٥٧ چابکی و سرعت نیز در آن بود. ندانستیم که بر ما چه پیش آمده از احوال رفقای خو د خبر ندارم اما من چون در سفینه داخل شدم خون در بدنم افسرده گردید. آیا بدست چگونه آدمها افتادیم؟ مطلق که بدست رهزنان نو بر آمد دریایی افتاده ایم! خدا پرده کند!! وقتیکه ما را در دریچه درآوردند دروازه را بشدت بیستند که ازینسبب در تاریکی وظلمت بسیار عمیقی فرو ماندیم. چشمان من که بروشنی بیرون آموخته شده بود دفعة بداخل شدن این تاریکی سراسر از کار افتاده مانند نابینای مطلق بماندم . اگرچه چشمم چیزی نمیدید ولی بحس لمس دانستم که پاهای برهنه ام بر زینه آهنیی تماس نموده بپایان فرو می آمدم. قونسه ی وندلاند را نیز از پی من میآوردند. از فرو آمدن زینه چون خلاص شدم یکچند قدم بر همواری رفته باز شدن يك دروازه را حس کردم. چون دران دروازه در امدیم بشدت تمام باز بسته شدن دروازه را بر خود حس کردیم. تنها مانده ایم اما در کجا؟ اینست که اینرا نمیدانیم! هر طرف تاریکیست . اما چسان تاریکی؟ تاریکیئی که هیچ بظلمت شبهای تاريك روی دنیا مشابهت ندارد. با وجود یکه هنوز دو ساعت گذشت باز هم چشمانم هیچ عادت بتاریکی نتوانست گرفت. ندلاند ازین معامله بسیار غضبناک گردیده هر چه که بدهنش میآید میگوید: ند - وای وای! مهماننواز یرا ببینید! بگمانم که اینها یا میام – یعنی مردمان آدم خوار - خواهند بود اما بخوبی بدانند که تا یکی دو تا را از خود پیشتر نکنم مرا هم خورده نخواهند توانست. قونسه ی – دوست من ند. آرام شوید! اینقدر شدت وحدت مکنید. هنوز