Page 356

٣٥١ نمیداشت. اگر حال بهمینصورت دوام ورزد آخر الامر همۀ ما انتحار خواهیم کردیم. يك صبحی بود كه چشمم را چون از خواب كشادم ندلاند را پیش خود بپا ایستاده یافتم. چون دید كه بیدار شدم بمن نزدیك شده گفت : – میگریزیم! همان از جابر جهیده گفتم : – آیا چه وقت ؟ – امشب. در نوتیلوس هرگونه آسایش ما محو و منسلب كردیده بعد ازین بغیر از کارهای دهشت انگیز دگر چیزی نخواهیم دید؟ آیا باز هم تردد خواهید کرد؟ حاضر فرار میشوید یا نی؟ حاضرم ندلاند! آیا دركجا هستیم؟ – امروز صبح بقدر شصت میل در جهت شرقى يك خشكه دیدم. آیا همینقدر کافی نیست؟ – بگریزیم ند! اگر دریا ما را محو هم بکند بگریزیم! – اگرچه دریا پرموج، و بادهم خیلی شدید است، با وجود آنهم بازورقچه نوتیلوس از بیست میل مسافه هیچ پروا ندارم. زورقچه را به پنهانی حاضر کرده ام. يك سه شیشه آب با چیزی خوردنی در آن گذاشته ام. – بسیار خوب! – و اینرا هم قصد کرده ام كه اگر گرفتار شویم تا وقتی که جان در بدنم باشد جنگ کرده خود را تلف خواهم کرد! – یکجا میمیریم ندلاند!