Page 177

صحیفه ١٧٤ محاربه روس و ژاپان جلد پنجم روسها هنوز بسیار دور بودند. اما روز دیگر بعد از زوال ما به آنها بخوبی نزدیک شده بودیم. در آخر محاربه عسکر های ما با آنها درآمیختند گلو بگلو هم دست و گریبان شدیم. بعد از پنجدقیقه يك طرپ سوارتی روس بر ما هجوم نموده درین اثنا از طرپ ما کم نفری باقی مانده بود. عدد دشمن پنج شش بار از ما افزونتر بود، و از هر طرف ما را احاطه کرده بود. از رهایی دادن جان خود نومید شدیم. لهذا برین قرار دادیم که تا میتوانیم از روسها بسیار تلف ساخته خود را نیز در همین جا تلف نمائیم. «ما چون از صنف سواری بودیم باشمشیر، و آنها باریچه و کله با هم جنگ میکردیم صداهای يك آهنگ پرترکی که از بهم خوردن آهنهای سر نیزه و شمشیر برمیخواست با آوازه مهیب جنگاوران منظم آمده کوهسار را به اهتزاز میآورد. روسها که در پیش رو بودند عقب کشیدند. اما درینبار روسهائیکه در عقب بودند بر ما هجوم نمودند. درین اثنا افسر طرپ ما را یکچند نفری روس در میان گرفته بود. آن افسر دلاور بکمال خشم و شدت بر آنها تیغ اندازی داشت. بمجرد دیدن اینحال به امداد افسر خود دویدم. با کمال یأس و نومیدی شمشیر خود را باینسو و آنسو میراندم. درین اثنا یکچند ضربه بر چه برداشتم و از صبر و طاقت درافتادم، رگها و پی هایم افسرده شد، بدرجه که بر اسپ خود را گرفته نمیتوانستم. اما به امید اینکه بلکه يك روس دیگر را نیز پیشتر از خود کشم، بسیار دشواری خودداری میکردم. تا بوقتیکه اسپم نغلطیده بود بر محاربه دوام ورزیدم. اما يك نفری دیوآسای روسی از زیر شکم اسپ من چنان يك ضربه سر نیزه حواله نمود که حیوان بیچاره بدو پا میل کشیده بر پشت بغلطید، ولی هزار شکر که شمشیر من نیز هماندم که او سر نیزه را حواله میکرد سر آن دشمن را از هم دوپاره نمود.