Page 178

صحيفه ١٧٥ يك نفر سپاهی ژاپانی که بکمال صبر و متانت محاربه كرده جلد پنجم در اثنای افتادن اسپ از پشت اسپ بیکسو افتادم ، ولی پای راستم در زیری اسپ مانده بود . اما بحرکت جانکندن اسپ که خود را بالاکرده بر زمین میزدپایم رهایی یافت . ولی هیچ تاب و توان در جانم نبود . و از خودئی خود بیخبر بودم و سراسر بیهوش افتاده بودم . به این حال نمیدانم که چقدر مدت مانده ام که بناگهان بصدای کفیدن يك شراپنلی که بر برابری سرم بکفید بحال آمده بر پاخواستم ؛ شمشیرم هنوز بد ستم بود . در نزديكشى خوديك نفرئی قزاق روس را دیدم که او هم بصدای کفیدن شراپیل بهوش آمده میخواستکه بر پاشود . هماندم بر او هجوم کردم ، و تا میخواست که تفنگ خودرابرداشته برمن هجوم کندبشمشیر اور ادوپاره کردم . اینحادثه را بقدر بیست نفر عسکر روس که (۱۰۰) متر به آنطرف بودند مشا هده کردند. هماندم هر بیست آن بر من هجوم نمودند. یکچند دقیقه با آنها نیز زد و خورد کردم . لکن از تاثیر خنک آهنهائیکه بر سر و پشت و بغل خود حس کر دم باز بیهوش شده بر زمین افتادم . بعد از ان هیچ نمیدانم که چه شد . نخستین بار که بعد ازین بیخودی بخود آمده ام خود را در خسته خانه (هیروشیما)یافته ام. اما اين يك را نمیدانم که مرا چسان از انجا به این خسته خانه آورده اند ، و تا بوقتی که بهوش آمده ام از ذکر هیچکونه حالات حرب آگاهی ندارم که چه شده و نشده چون چشمم درین خسته خانه نخستین بار باز شد،اول کسیکه بچشمم بر خورد افسر طب ما بود که دو چارپایی از من دور بريك چارپایی افتاده بود، و چشمهای خودرا بيك نظر شفقت ومرحمت بر من دوخته بود . همۀ افسران و آمران خودرادیدم که بنظر مرحمت وشفقت بسوى من نگرانند . این نظر مرحمت آنها را برای خود يك مكافات وتلطیقات بزرگی شمردم، ودرینوقت آرزوی یگانه من همین است که باز بزودی کسب صحت وعا