Page 116

صحیفه ۱۱۳ صورت تلگراف جلد پنجم پس چنان معلوم میشود که روزدستوه نسکی) بمجردیکه ظهور نمودن دوازده کشتی زرهپوش دشمن را یکی یکبار در پیش روی خود بدید دست پاچه شده ندانست که چکنده تا وقتیکه در وسط آبهای (قوره) میرسید بجز کروا زورهای صنف دوم و یکچند محافظ ساحل دشمن دیگر سفینه ندیده بود. لهذا چنان گمان کرده بود که امیرال (توغو) با قسم کلشی خود در جهت شمال در کدام جایی اورا انتظار میکند که اینهم بر عدم کشفیات او دلیلست. اما چون چنین حکم کرده بود چرا نظام رفتار خودرا تبدیل نمود؟ و چرا بجای این، یا ترتیبات نظام رفتار، و یا ترتیبات نظام محاربه را قبول نمود؟ در اثنای محاربه نیز طرز حرکت و مهاجمان چیزی نیست که دانسته شود. دایماً میدان را بدشمن ترک کرده، و چون یک سکونت کمی حاصل شده باز بگر فتن استقامت (ولادیووستوق) کوشش ورزیده و بيك حالت دافعی و بیقیدی مانده اند. و از حرکات شان چنان معلوم میشود که همه آرزو و مقصد شان همین بوده که ازین وضعیت مشکله چسان رهایی یابند. هدف مقصد شان یکسر بولادیووستوق رسیدن بود، نه محاربه کردن، و دشمنرا مغلوب ساختن! چنان گمان کرده بودند که مانند محاربه میدان (۱۰) اگست یکچند گله اندازی شده از آبهای کوریا خواهند گذشت. این چنین گمان و تخمین یك خطایی عظیمی بود. زیرا گذشتن از آبهای مذکور موقوف بر ظفر یافتن دشمن بود. و امید یگانه ظفر یافتن نیز همین بود که با دشمن بشدت دست و گریبان شده جنگ فداکارانه نماید. در آخر روز وضعیت محاربه آنقدر خراب شده بود که باقدرت بشریه چاره یافتن تعمیر آن خارج تصور بود. مع هذا کشتیهای طورپید و میتوانستند كه بيك تجربۀ طالع تشبث ورزیده بتوانند.