Page 97

صحیفه ٩٤ محاربه روس و ژاپان جلد دوم از ترس حیران بودند که چه کنند، و نمیدانستند که چه امر بدهند. همۀ کشتیها چنان اعتقاد میکردند که بر یک ساحۀ مهلکی که همۀ آن با طور پیلها مستور است میباشند. لهذا همه افواه ناریه كوچك و بزرگ خود را بسوی دریا دور داده برای اشتعال دادن طور پیلهای که در زیر سطح بحر وبر خط سیر کشتیها فرض میکردند مانند باران گله ریختن آغاز نهادند. استحکا مات ساحل نیز بر يك دشمن کمانی و خیالی متصل آتش میکردند. سفائن حربیۀ روس نظام محاربۀ خود را فراموش کردند. عاقبت بهزار مشکلات یکی پی دیگر به بندرگاه داخلی درآمدند. امیرال (توغو) بعد از انکه این احوال مؤلمه دستۀ کشتیهای جنگئی روس را از دور بکمال سکونت تماشا کرد بعد از زوال به دستۀ کشتی های جنگی خود امر عودت را داد. در اول امر برای پنهان داشتن جهت حرکت خود به اینطرف و آنطرف دور و گردش کرد. بعد ازان باز در جوار (پور آرتور) اما از دائره روئیت دشمن بیرون بيك نقطه آمده در انجا توقف نمود. درین روز که برای بحریۀ روس سر از نويك روز ماتم شمرده میشود ضایعات روسها بر وجه آتیست : از صنف درجه نخستين يك زره پوش، و يك طور پيدوی بزرگ، با (٦٠٠) نفر انسان غرق و ناپدید گردید؛ در میان اینها يك كومانندان هیبت نشانی موجود بود که نقطه یگانه امید و استناد يك كتله جسیم بشریت بود، و بسایه متانت و درایت خویش دستۀ کشتیهای جنگئی (پور آرتور) را که بهجوم نخستین دشمن سراسر از حرکت محروم مانده بود در يك زمان بسیار کمی حیات تازه بخشیده بود. يك زره پوش دیگر نیز از صنف اول بصورت بسیار وخیم دو چار خسارت شده بود.