Page 97

۶۴ رفتم بباغ صبحدم از بهر وصل گل آن نوبهار حسن که مثلش بدیهریت آن جنگ جو که هرمژه اش قصد جانکند رفت از فراق وصل دو چشم خمار شد روحم زسر پرین شده قالب چومشت خاک سر تا قدم زیب بی شهر یار حسن از ناله‌های بلبل حیران چگویمت از شیوه‌های سروخرامان چگویمت از فتنه‌های نرگس فتان چگویمت از فرقت جدائی یاران چگویمت جسم ضعیف را نبود جان چگویمت بیدل زنغد سیب زنخدان چگویمت عاشقان مباشید غمو مید وصل درو از موج بحر رحمت رحمان چگویمت بازم اندر سر هوای وصل یار افتاده است غمزه جادوی آن بت عالمی بر هم زند دل چو مرغ نیم بسمل می‌طپد اندر بدن هر دو چشمم چار شد در انتظارش روز و شب تن ضعیف و سینه مجروحست پیغامم بر از ریاض وصل دلبر گل نچیدم هیچ گه غرق بحر بی سروپایم نمی یابم کنار دل سپند آسا بر آتش بیقرار افتاده است عاشقان از تیر هجرش دلفگار افتاده است تا بدام زلف مشکین تابدار افتاده است چون نظر برطاق ابروی نگار افتاده است از شعاع عارضش در دل شرار افتاده است چونکه روز فطرتم قسمت بخار افتاده است موج طوفان سر زمانم بیشمار افتاده است بنگر مجنون