Page 83

دل بمهر مهوشان هرگز مبند ای بی وفا چون به بینی خوبرویان را و فادر سور گرفت عقل پرون رفت سودای تو در سرجا کرد آتشی دیدم ز دور آمد گرفت اندر برم سوخت سرتاپامراچونشمع درنار فراق دوش دیدم سایلی بر درگه پیر مغان گفتمش این دولت ارزانی تراشد از کجا بنده پیر مغانم زانکه یمن همتش لشکر عشقت ملک جان و دل ویرانه کرد گفتمش برگو که نامت چیست عشقم نام کرد جسم و جانم از فراق دوست اوا[ILL] کرد یک جرعه میخواست لیکن جام چون دریانه کرد گفت هر کس خویشکوترز مر ش[ILL] کرد خاکساران درش بر لامکان پرواز کرد عاقبت کلک محمدی خسر وعالیجنا پشت خود را در جوار شوکت عنقا گرفت دوشم از دیده نور دیده گذشت میخرامید با کرشمه و ناز التفاتی نکرد بر من زار تا بدیدم دو چشم مخمورش سرو بالابلند رشک قمر مونس قلب آرمیده گذشت از تحبر بمن ندیده گذشت لب لعل از غضب گزیده گذشت عقل و هوشم ز سر پریده گذشت آمد از من قد خمیده گذشت