Page 46

۱۳ بآب دین بشویم دفتر عارض ز فرقت لب لعلی که برده دلها را هلاک میکندم ترک مست خونریزی بتا بکشتن بیدل که داد فتوی را پیاله از کف آن دلربا چو نوشیدم ربود از دل من فکر موت و احیا را از ان زمان دلم افتاده است بیدل بتاب که داده اند بمجنون عشق لیلی را صبا بیار نسیمی ز زلف مشکینش که داده اندر لونش سواد شبها را خموش عالی تا چند خوری خون جگر که هیچکش ننمودست صید عنقا را زد قضا سنگ ملامت چوبپیشانی ما انس جن گریه کنانند بحیرانی ما تا که از مادر کیستی بوجود آمده ام گردش چرخ بود در پی ویرانی ما چونکه برخوان فلک کر دضیافت میمان در خوناب جگر داد مهمانی ما مصلح هرگز نشود طالع سرگشته من مختصر هیچ نشد قصه طولانی ما کوکب بخت من افتاد بزندان مریخ داد بر باد فنا تخت سلیمانی ما فارغ البال نشد خاطر مخزونم و اپی غرقه بحر غم است کشتی طوفانی ما باغبان انلی چونکه بیار است ریاض بی ثمر عاقبت است نخل پشیمانی ما روز و شب در طلب آن میکنه عالی دورم وصل آن گلرخ رعنا نشد ارزانی ما