Page 44

۱۱ فریب و شعبده هاست بسرفنون فلک ببست رشته ز نار شیخ صنعان را ز باغ وصل نچید یچکس گل عشرت خزان درآمد و تاراج کرد بستان را ز بس ملول شدم از جفای چرخ کبود ز فکر محو شدم سهو کرده ام جان را سرشک دیده من قاب دو قیران بگرت چنانکه نوح ندید ست موج طوفان را زبان خامه به املا همی شود قاصر اگر مداد کند قطرهای باران را جهان و کار جهان را بقا نمی بینم بهر امور بخوانی غفور و غفران را مرا نجاک در آن حبیب باز رسان بوصل گل برسان بلبل خوش الحانرا ببخش عایشه را از عطای سبحانی شفیع بدر گهت آورد و جمع قرآن را ای پری چهره از برای خدا عارض خویش را بمن بنما سالها شد که انتظار توام از تو حاصل نشد بدون جفا بسر و دست میدهم سوگند بشنو این نکته را بسمع رضا پیش از نیم بنار هجر مسوز دست من دامن تو روز جزا متکبر مباش نیست نکو بحقارت مبین بسوی گدا خسروا من فقیر کوی توام نظرت نیست سوی بنده چرا