Page 377

۳۴۴ خانۂ عیش و نشاطش رفت بر باد فنا ماتم و شیون بحر در طرف شد حیف حیف مادر سرگشته اش بین که در عهد شباب چون جدا از یکه فرزند خلف شد حیف حیف زین مشقت زین مصیبت العزیزالعلمان هم بدین نوجوانی لاشحف شد حیف حیف چون نقط دورش محاصر کرد پر کار اجل لشکر هجران در وقت صف بصفت شد حیف حیف شور وشین و غلغله افتاد در شهر و دیار شهر غوغائی تتش همچو دف شد حیف حیف داد و بیداد از جفای این سپهر بی ثبات حسرتا بر باد ایام سلف شد حیف حیف رسم و آئین ستم از چرخ کج رفتار بین چون بفرزند علی شاہ نجف شد حیف حیف فیض طلب جان جان شیرین سلطان دکن شاه مادرش را دیده دو صارست براه انتظار شرح هجران چون کنم زین چرخ پر فن ای وای کید مکرو سحر او شیشه فگن ای وای پر کنعانیران نهاده داغ هجران بر بصر ظلم و جور اوست معلوم و معین ای وای پیرو برنا رشت و زیبا زخم ناصو از ندیش خوره و دارد بدل در دفتر تن ای وای صد هزاران بل بود سوانح از جور سپهر همچو نی دارد فغان کردستان ای وای فاخته بر سر خاکستر فشاند بر سرش طوق بر بسته ببلبل از ناله کران ای وای عاقبت افتاد سرو بوستان دلبری نیست در باغ جنان زین سر و خرمن ای وای غنچه از باد صبا