Page 376

۳۳۳ پرتو حسنش که عالمگیر بود چون ما و خود قیمت لعل لبش ملک بدخشان و یمن در لطافت دلربا و در نزاکت برک گل عندلیب باغ رضوان بلبل شیرین سخن مهر و ماه و مشتری پروانه شمع رخش جعد مشکینش گرفتی باج از چین ختن مستمند انرا دهان در فشانش کامبخش دردمندانرا شفا از آب حیوان دهن خسرو کشورستان عرصه حسن و جمال بود خدنک سکنجیم بوش عذرا صف شکن وصف آن سلطان خوبانرا نه حد انتها بسمل تیغ دو ابرویش گروه مرد و زن شرح تحسینش منکنجد بلوح روزگار شیوه نیکوی او بودی حسن اندر حسن رشته زنجیر عشق آن بت رشک قمر پیر و برنا افکند اندر گلو چون برهمن از فراق وصل آن محجوب جانی روز و شب بر محبان گلشن کابل شدست الیحزن فیض طلب جان جان شیرین سلطان نشان مادرش را دیده دو چارست براه انتظا مخزن عمر عزیزش چون تلف شد حیف حیف بود در بی بها لیک صدق شد حیف حیف آن دلارام صنوبر قامتی گلرخی بود عاقبت تیر قضا را چون هدف شد حیف حیف گلشن رویش که بوداندر لطافت بی نظیر رنگ و بویش از اجل خشک علف شد حیف حیف خواست نوشد جرعه عشرت زجام روزگار ساقی افلاک را ساغر زکف شد حیف حیف