Page 360

۳۲۷ چو بزم چرخ را آراست ساقی می هجران مرادایم بجاست ذوی الحلم وحیا فرزانه فرزند چو لاله بر دلم داغت نداسـت شب و روز از فراقت جان ماد سمندر وار در نارم مقاست از آنروزی که رفتی از برمن نشاط وخرمی بر من حرات ز هجرت روز من شد لیله الدی مساوی روز وشب من جو نشات زغمهایت مرا قوت دل وجان ز خوناب جگر هر صبح و شات چو مجنون شهره آفاق گشتم زفرقت همچو زهرم تلخکاست ز دست چرخ گردان داد بیدا شهیدم شاه شیرین کلات فلک ساغر جهان ساقی اجل می از و نوشیدن هر خاص وعات مرا چرخ فلک بر سر ز هجرت چو سنگ آسیا دایم دوات ز جرم خونخورم راحت جان شفیعت سید ذو الاحترات قرار و مسکنت ای نور دیده مجاز فضل حق دار السلامت ایضا تو رضائی که بی پسر باشم زخم نا صور بر جگر باشم از فراق یگانه فیض طلب سینه مجروح و دین تبر باشم