Page 342

٣٠٩ الغیاث از کرم علی ولی عایشه بر درت بپنگ امد رباعی تو گل باشی و عمرت کل نباشد زجاج و ساغرت بی مل نباشد شبت بادا برات و روز عیدت ترا پروای جبر و وکل نباشد رباعی شام همه شام و روز من چون شب داج از دست فلک بدیده نمیت علاج روزیکه سرشت طینت آدم را هم خاک مرا از آب غم داد خراج رباعی کساین جور فلک در فنا کسان کش شد در آشیان بمایون مقام کرگس شد دریغ و داد هزاران هزار افسوس ترا که عایشه مسکن بآب چون خس شد رباعی یا رب دال من بعشق خو در زنده کنی در سلک مقربان مرا بنده کنی شرمنده مکن بنزد مخلوقاتم مامول که دایمتم فرخنده کنی رباعی بجز لطف تو ملجائی ندارم بجز کوی تو ما وائی ندارم