Page 341

۳۰۸ مکن با بدش سخن راست بلند سخن کوتاه شد والله اعلم رباعی بمن از شاهران شد اشارت مکن اندر سرای دل عمارت مرتب ساز آنجا مجلس خاص در آیند بیدلان بهر زیارت رباعی دیشب همه شب بگرد کویش بودم پروانه صفت بآرزویش بودم افروخت چو شمع عارض مهر وشش میسوختم و ز من به پیش بودم رباعی گلزار رخش چو روضه رضوانست شیرین دهنش چو غنچه خندانست هم لعل لبش خراج اقلیم وجود چاه ذقنش چشمه حیوانست رباعی شب تا بسحر گریه زاری دارم خون جگر از دو دین جاری دارم هر چند که دورم از وصال بت خود امید فضل و لطف باری دارم رباعی پله روزگار تنگ آمد چرخ گردون بمن بجنگ آمد الغياث