Page 253

۲۲۰ منم پروانه شمع وصالت ز عکس عارضت مجلس چراغان بود تا یک نفس از عمر باقی بسودای تو میبازم دل و جان زجور هجر و ایام فراقت سرشک از دیده بارم همچو طوفان درین محنت سرا عاشیراً یام پناه جوید بحق از شر شیطان ای مونس جان چون تو برفتی ز بر من از فرقت تو خاک جهان شد بسر من هر لحظه فزون تر شود اندوه و فراقت عالم همه تارست بزیر نظر من تا آتش عشق تو برافروخت در آفاق از شعله آن سوخت همه بال و پر من روز شب شب و روز خ سوزان شده ای دل میسوزم و میسازم و نبود گذر من چون از تو جدا مانده ام ای همدم و همران سیلاب سرشک است روان از بصر من سودای توام در سر و چشم شده جیحون دل روزن آتش شده خون جگر من داغی که مرا هست بدل از فرقت دلدار زین داغ بجز لاله ندارد خبر من مجنون صفتم در طلب دوست مدام در زمره هشیار مجوئید اثر من افسوس که بی وصل تو عمرم بسر آمد اکنون شب داج است حجاب سحر من راه حرم و مسجد و میخانه ندانم لطف است که شود پیر مغان راهبر من برگذشته