Page 254

۲۲۱ بگذشت مرا در غم و اندیشه شب و روز یا رب بچسان رفته قضا و قدر من خون جگر از دیده روانست بدامن رحمت نبود هیچ باین اشک تر من مرغ دل من کشته اسیر قفس تن آزاد کن از لطف شه بحر و بر من در باخته ام هر دو جهان در ره عشقت جز در که حق نیست رجائی دگر من عایشه چرا میطپی در خون دل خویش باشد که بفریاد رسد دادگر من حباب روی ابست خانه من خرابست انیدل دیوانه من بصحرای ندامت زار گرییم ز خون دل پر است پیمانه من چو مجنون از فراق لیلی خویش بعالم فاش شد افسانه من بود زلفش چو دام و دانه خالش عجب امن است دام و دانه من بود گلدسته باغ لطافت پریرخ دلبر مستانه من ز دست چرخ ناهنجار یا رب کجا شد گوهر یکدانه من خوش آنروزیکه بود اندر گلستان سنبر هوشی جانانه من خمارم از فراق وصل محبوب باک الله رحمخانه من الا یا ایها الساقی کجائی ز بیرحمی شدی بیگانه من