Page 251

۲۱۸ زفرق تا بقدم چون پری زعیب بری گرفته باج الجمال اوز ملک یمن چگونه شرح دهم وصف آن خجسته نژاد نماند فهم و کیاست زشیوه اش بید بهار گلشن حسنش خزان مباد هرگز مرا مدام همین دعوتست خفا وعلن دلاچو گوهرسنش بدیگر عرفان نماند در صدف دهر قربی در عدن نماند طاقت گفتار هیچ عاشق را ولیک وصف جمیلت کند دلوجان نطق بهم زد لشکر عیشم سپاه گردش گردون سمند بادشاه دل چسان فتاده طن بآب غم سررشته طینتم معمار فطرت زان سبب می بارم از دیده گان صلامون ببار هجر میسوزم تپیدا نمیدانم چرا ابطالح شویده ام افتاده در هامون بسودای رخی لیلی وشی صبر و قرارم رفت زفرط اشتیاقش گشته ام از بخودی مجنون بجان آمد دل تنگم زجور چرخ کجرفتار زند فریاد هجران سینه ام هر لحظه چاقانون مرا در سر بود دایم خمار خمرہ دیرینه بیا ای ساقی باقی بده زان بادۀ گلگون مرا دردیست اندر دل که مغز استخوانسوزد علاجش را نمیداند ارسطالیس و فلاطون در یدهم تا بدامن سر به بین از فرقت دلبر عجایب دولتی دارد جمال و روی افزون همانروزیکه تصویر نگارستانا کردند بشیر آمد بدل عشقش ولی آمد بجان بیرون زبان